Isidora Sekulić je prva žena pisac u srpskoj književnosti koja je ostavila delo trajne vrednosti. Najprosvećenija žena svog doba, književnim perom zadužila je svoje savremenike. Njena pojava u književnosti je označila preokret u svakom pogledu. Ona je bila radoznala i svestrana. Pisala je putopise, eseje, lirsko-meditativnu prozu, pripovetke, kritike i bavila se prevodilačkim radom.
Rođena je 16. februara 1877. godine u bačkom selu Mošorinu kod Žablja. Detinjstvo je provela u Zemunu, Rumi i Novom Sadu. Školovala se u Novom Sadu (Viša devojačka škola), Somboru (Srpska preparandija) i Budimpešti (Pedagogijum). Poput mnogih školovanih žena tada, radila je kao nastavnica u Pančevu, Šapcu i Beogradu.
Sve praznike i raspuste, kao i česta, duga bolovanja provodila je u Zemunu sa porodicom. Tako je bilo do 1900. godine. Te godine joj umiru otac i brat. Nad grobovima svojih voljenih Isidora je provodila sate. Tu je upoznala i sprijateljila se sa starim grobarom Nikolom Ribarićem koji joj je pričao istorije i sudbine mnogih zemunskih porodica i ličnosti koje su počivale na Gardošu. Isidora je ove priče beležila, a najzanimljivije je uobličila u romansirane celine i objavila ih u svom delu "Hronika palanačkog groblja" .
1914. godine Isidora kao potpuno oformljen pisac objavljuje putopis “Pisma iz Norveške”. Mnogi tu knjigu smatraju za najlepši putopis srpske književnosti. U “Pismima iz Norveške” Isidora je poetski i misaono dočarala severnjačku prirodu koja ju je privlačila. Ona ne daje samo doživljaje prirode i slike krajeva kroz koje prolazi, nego i razmišljanja o ljudima i njihovom životu, o neraskidivoj povezanosti između prirode i sudbine ljudi.
Isidora Sekulić živjela je povučeno, u svijetu knjiga, bez porodice koju je rano izgubila. Bila je bolešljiva. I pored toga mnogo je putovala, bila je u Francuskoj, Nemačkoj, Engleskoj, Skandinaviji, Rusiji, Africi, Maloj Aziji.
Napisala je više od 6.000 stranica, njena književna delatnost još uvek nije preštampana u celosti. Pored poznatih knjiga, njena dela razasuta su u osamdesetak časopisa, listova, zbornika, kalendara. Pisala je romane, pripovetke, eseje, a radila je i književne kritike.
Pored "Hronike palanačkog groblja" , poznatija dela su joj: "Pisma iz Norveške", "Zapisi o mome narodu", "Mir i nemir", "Pripovetke", "Đakon bogorodičine crkve", "Jedna noć na slovenskom jugu" i mnoga druga.
Kao poznavalac nekoliko stranih jezika,ali i kao strastan i zaljubljen traglac za najvišim vrednostima u našem jeziku, davala je izvrsne prevode poezije i proze.
Ostaće zapisano i to da je Isidora Sekulić prva žena koja je postala akademik, za dopisnog člana Akademije primljena je 1939. godine, a za redovnog 1950.
Do kraja, i bez ostatka, posvećena lepoti smislene reči, književnica Isidora Sekulić je za života stekla uvaženje kao najobrazovanija i najumnija Srpkinja svoga vremena. Znalac više jezika, i poznavalac više kultura i područja umetničkog izražavanja, Isidora Sekulić je kao pisac, prevodilac i tumač književnih dela ponirala u samu suštinu srpskog narodnog govora i njegovog umetničkog izraza, smatrajući govor i jezik kulturnom smotrom naroda.
tekst pripremila Mirjana Radovanović, bibliotekarka (20. sept. 2006. )
