Branko Ćopić rođen je početkom Prvog svetskog rata 1915. godine u selu Hašanima pod planinom Grmečom. U isto vreme, njegov otac, kao vojnik austrougarske armije, borio se negde na frontu u Karpatima, a njegov stric Nidžo, srpski dobrovoljac, borio se u srpskoj vojsci protiv austrougarskih zavojevača. Tako su se dva brata, nalazeči se u dve zaraćene vojske, borili ustvari jedan protiv drugoga. Kad mu je bilo četiri godine, umro mu je otac. Branko je, zajedno sa mlađim bratom i sestrom, ostao da živi pored majke, deda Rada i strica Nidža.

Prva pročitana knjiga bila mu je „Miguel Servantes“ koju je, negde u trećem razredu kupio od učiteljice. U toj knjizi bio je opisan život slavnog španskog pisca Servantesa i bilo je tu i nekoliko odlomaka iz njegovog romana „Don Kihot“. Sledeće pročitane knjige bile su Doživljaji jednog vuka, pa Doživljaji jedne kornjače. Prvu štampanu stvar objavio je sa četrnaest godina u omladinskom časopisu Venac 1928. godine. Ćopić je pohađao učiteljsku školu u Banjaluci i Sarajevu, a završio u Karlovcu, a Filozofski fakultet u Beogradu. Već kao student afirmiše se kao darovit pisac, skreće na sebe pažnju književne kritike i 1939. dobija nagradu " Milan Rakić". Uoči Drugog sv. rata nalazio se đačkom bataljonu u Mariboru. U danima aprilske katastrofe on je, sa grupom svojih drugova, pokušao da pruži otpor neprijatelju kod Mrkonjić Grada. Posle toga je otišao u svoj rodni kraj, a kad je planula prva oslobodilačka puška, stupio je u redove ustanika i među njima ostao tokom cele narodnooslobodilačke borbe. Sve vreme rata bio je ratni dopisnik zajedno s nerazdvojnim prijateljem i kumom, takođe veoma poznatim književnikom, Skenderom Kulenovićem.

Posle rata neko vreme je bio urednik dečjih listova u Beogradu, a potom postaje profesionalni književnik. Smatra se jednim od najvećih dečjih pisaca rođenih na jugoslovenskim prostorima. Okončao je život skočivši s mosta u reku Savu 1984. godine u Beogradu.

Dela su mu prevođena na ruski, engleski, francuski, nemački, ukrajinski, poljski, češki, bugarski, slovenački i mađarski jezik. Bio je član SANU i ANUBiH.

Celi radni i životni vek nakon Drugog svetskog rata Branko Ćopić je proveo u Beogradu, ali je vrlo često putovao po Jugoslaviji i drugim evropskim državama. Mnogi su za njega govorili da je najveći dečiji pisac svih vremena rođen na prostorima bivše Jugoslavije.

Za književni rad dobio je, među ostalim, Nagradu AVNOJ-a i Njegoševu nagradu (obe 1972). Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih visokih odlikovanja.